Showing 57 Result(s)

Bolinhas de atún e queixo con maionesa lixeira

Translate

Receita sen glute de Lidia Filgueira de «Disfruta Sin Gluten» para Benboa.

INGREDIENTES (para 12 boliñas):
  • 140 gr. de atún en AOVE escorrido
  • 3 ovos
  • 100 gr. de queixo relado sen glute (utilicei Emmental)
  • 3 culleradas de pan relado sen glute
  • 1 cullerada de fariña de millo
  • 3 culleradas de fariña de améndoa
  • Sal, pementa negra, allo en po
  • AOVE e unhas pingas de zume de limón
ELABORACIÓN

Boliñas

  1. – Prequentar o forno a 200º C.
  2. – Mesturar o atún, o queixo relado, un ovo, dúas culleradas de pan relado, unha cullerada de fariña de millo, unha cullerada de AOVE, un chisco de allo en po e salpimentar.
  3. – Para empanar, mesturar tres culleradas de fariña de améndoa e unha cullerada de pan relado.
  4. – Formar boliñas coas mans, empanalas e colocalas sobre a bandexa do forno con papel para enfornar.
  5. – Enfornar a 200º C durante 20 minutos.

Maionesa lixeira

  1. – Cocer 2 ovos. Reservar e pelar.
  2. – Triturar os 2 ovos cocidos con 4 culleradas de auga, 2 culleradas de AOVE, unhas pingas de limón e un chisco de sal.
* Perfecto para acompañar con crudités de verduras (cogombro, apio, cenoria) ou patacas cuarteirón ao forno.

    ¿Dúbidas, resultados, agradecementos? Anímate a deixar un comentario nesta receita de Lidia!

     

    A nosa colaboradora é Lidia Filgueira de…

    "Disfruta sin gluten"

    Chámome Lidia e non, non teño formación en cociña. Estudei Dereito, mais deléitome creando receitas naturais e saudables que intento sexan sinxelas e rápidas

    Diagnosticáronme a celiaquía hai case 40 anos. Dende entón, e a pesar dos poucos productos e do escaso coñecemento que había, a miña nai sempre se preocupou por atopar receitas sen glute. Gústame a cociña galega e utilizo produtos locais e de tempada. Tamén innovo con diferentes texturas e alimentos sen glute.

    Agardo que vos animedes a cociñar e que o resultado vos pareza delicioso. 

    BATALLA DE OLIVEIROS CON FIERABRAS NO CAMPO DAS DUNAS. IX Parte (FIN)

    Traduce el texto/Translate page
    Textos de Domingo Regueira inspirado por unha anciá de Sirves que lle falou dunha batalla alí ocorrida e que ela descubriu nun libro que lle trouxo seu pai da Arxentina. Referencias da batalla atopadas no Códice Calixtinus.

     

    Lugar: Campo das Dunas
    Olveira – Bretal – Sirves- RIBEIRA, 777 (ano máis, ano menos)

     

    PARTE IX

    [lease en prosa]

    No é a tal Ave Torá, a que brúa no Carregal, senón o soar do olifante, do cabaleiro Roldán, que de vez en cando ouvea, como a lapada do can.

    Roldán rompeu a pedra, que lle imos a facer; Pois foi un accidente que o fixo sen querer, pero gracias ó enxeño deste grandes gobernantes, déronlle un maquillaxe, de cara os visitantes, chegando a ser o orgullo da nobre cidadanía, desta nobre e leal, parroquia “cidade”de Santa Uxía, que cando gabean a pedra, por aquela escalinata, portento de enxeñería, exclaman coa boca aberta: Quen diaños a faría?!

    batalla de Carlomagno con Fierabrás

    <<Por ollos ten dous luceiros, por dentes perlas dos mares, por greñas raios solares, por risa un amencer>>

    Así describiu Curros a Virxe do Cristal; Eu non me atrevo a facer un poema —porque me saería unha murga— desta estética obra onde o deseño e materiais, se funden nun amónico conxunto, onde o volume, composición, e textura forman un merengue que xa ó quixera a siña Lela para selar a porta do forno.

    Arrastrando sus heridos 
    en medio del temporal
    se dirigen a los altos
    que llaman del Marmoixal
    para coger el vial
    que desde Mámoa Longa
    lleva a la catedral.
    Aquí también el monarca (Carlomagno)
    que según de el se contaba
    sin esfuerzo enderezaba
    hasta cuatro herraduras
    que las dejaba estiradas;
    Y de un gran arrebato
    desenvainado su espada
    que Joyosa se llamaba
    se lió con una piedra y
    en un pronto que le dio,
    de cuatro espadazos,
    miren como la dejó.

     

     

     

    Aí van os escachapedras profanando os conliños, que a natureza labrou con esas formas suaves, que amenizan os camiños i adornan os lugares .

    Estes sólidos eiteiros dende os remotos tempos, sempre foron estimados como grandes monumentos, con supostas propiedades que os primixenios usaban como hoxe os altares pra comunicar cos deuses e implorar facilidades, para pagar a hipoteca e chegar a fin de mes, sen que lle corten a luz nin lle ataque o mal do estrés.

    Al cruzar por territorios,
    Presamarcos y Caporos,
    se sintieron confortados,
    por las buenas atenciones,
    que aquí les han dispensado,
    como buenos anfitriones;
    y siguieron el camino,
    a la sacra Compostela,
    donde la “gay class” esperaba
    con toda esplendeduría,
    que la tropa extenuada,
    nunca lo imaginaría
    porque aún trágica la batalla
    tuvo saldo a su favor,
    por la merma provocada
    en el ejército invasor.

    Ya está por las cercanías
    el batallón vencedor
    que va a ser recibido 
    con el mayor esplendor
    que se merece un rey
    de esta iglesia defensor.

    Flores, mantos y guirnaldas
    alfombras y arquerías
    recubiertas con verdenllos
    y demás filaterías,
    estandartes y pendones,
    insignias y gallardetes, 
    colchas y mantelerías,
    barracas y tenderetes.

    Entremos en las murallas
    a modo de reporteros
    para dar fieles noticias
    del caché que había dentro.

    El clero canoniguero de la 
    canoniguería que eran ochenta y dos vean lo que ellos lucían:
    Con distinguido ornato
    su atuendo se componía,
    de largas capas de seda
    que de sus cuerpos pendían
    con franjas de oro bordadas
    y a su vez salpicadas
    con preciosa pedrería 
    todas ellas incrustadas
    todas ellas abroqueladas
    manípulos y estolas 
    con brillantes refulgrantes
    áureos broches ceñidores
    y cintitas de colores.
    Con blanca mitra cubierto
    y báculo pontifical
    esperaba el arzobispo
    con regia pose marcial.
    De su mano enguantada
    un resplandor escapaba
    y era el sol que delataba
    el carbúnculo que en el anillo 
    se encontraba incrustada.

    Por moito que lles pareza, que a recepción foi excesiva, estivo moi ben pensada, esta pomposa benvida, como quen chega o ceo, despois de unha perra vida.

    Pois estaríache boa, que cando un chegue arriba, atope a todos de buzos, como nunha factoría.

    Xa remata.

    O certo é, que as xemas, dende escuros tempos, os humanos viron nelas certas propiedades misteriosas e divinas, onde os que as posuían —miren que cousa mais rara — , disque tiñan mais sorte e saudiña, e tamén os protexían contra os malos espíritos, propiciaban amores, agradándolles tamén a virxes, santos e anxos. De aí tanta visutería nos mantos e coroas na católica imaxinería.

    Agora sobrecargan estes mantos con billetes europeos, que tanto adornan os hábitos nas procesións de nazarenos, santas do Corpiño, de Amil ou Rocío. Procesións que delatan o flagrante fracaso da menciña facultativa, ás que acoden cantos desauciados rebotan dos hospitais, aínda que tamén, en honor a verdade, non todo é así:

    Todos saben que á hora de dar unha mala noticia, non e doado desempeñar tal acometido; Por elo, talvez eu, tamén estea dilatando esta revelación, para evítalo trance, que Juan José López antes, pusilánimemente aludiu.

    Botémoslle valor: 

    Sentados en largas mesas
    con trajes desinfectados 
    saturados y vendados, 
    se acomodan los chavales 
    limpios y aseados, 
    pues son hambrientos soldados que bajo aquellas carpas, 
    claustros y soportales 
    no hay vianda que escape
    a sus famélicas miradas. 
    Pulpo y churrasquería
    asados y cacería
    vinos, sidras y licores
    y demás repostería 
    al son de cantos y liras
    zanfoñas de cantautores 
    panderos y flautería
    se desconectan las penas
    se olvidan los de Bretal
    y brota la algarabía.

    Que vivan los anfitriones
    Santiago y los obispos

    y cristianas guarniciones
    que desinfectan las tierras
    de los infieles ladrones, para que los santos señores
    no sufran las agresiones
    y felices aprovechen
    los fueros de labradores.

     

    Los pábilos de los velones, 
    empezaron a iluminar,
    desde el claustro a la girola
    desde el pórtico al altar,
    cuando por la Fajera
    alguien se aprecia llegar,
    con halos mortecinos
    en fúnebre caminar,
    los perros que saben mucho, 
    se les sienten aullar,
    y cuantos esto preciben, 
    empiezan a silenciar,
    preparando sus defensas, 
    para poder encajar, 
    la carga que en parihuelas,
    hasta allí se hizo llegar.

    Dicen que en el suelo 
    atado lo encontraron
    con los brazos y los pies
    firmemente amarrados
    y arrancada la piel

    con algo muy afilado.

    Por eso Juan José López
    evadió dar la noticia
    de este dramático fin
    que el Conde Oliveiros tuvo,
    como valiente Guarín.

    Cuando el rumor llegó
    a los campos de Bretal,
    se unieron todos los ríos,
    llorando en el Carregal,
    y en el lugar de Olveira,
    aún se suele recordar,
    la batalla más estupenda,
    que la historia quiso dar,
    el célebre enfrentamiento,
    que el valiente Oliveiros tuvo,
    con el gigante Fierabrás.

    Acabou. Menos mal.

    Romance: Juan José López.

    Interferencias:
    Domingo Regueira.

    Damos fin ao romance comentado por Domingo Regueira e aportamos en PDF a terceira parte de Juan José López para quen o considere do seu interese.

    ¡Non enviamos spam! Lee a nosa Política de Privacidade.

    "Arqueoloxia Barbanza"

    Domingo Regueira defínese a si mesmo como un chapuzas artístico ou trapalleiro literario. Publica regularmente no seu perfil persoal de facebook e podes seguilo na súa páxina «Arqueoloxía Barbanza» onde atoparás mais do seu interesante traballo de investigación arqueolóxica da nosa contorna. Ademais, os seus contos actuais, cargados de sarcasmo, son publicados en La Voz de Galicia (sección Barbanza). Tamén é colaborador no blogue da Asociación Barbantia «Café Barbantia» e a miúdo debuxa. Unha das exposicións mais recentes foi no Museo Valle-Inclán da Pobra do Caramiñal onde presentou unha serie de negras ilustracións sobre a obra do autor do esperpento.

    1001 Recetas del Palacete de las Mendoza

    Traduce el texto/ Translate

     

    Sobre o contido

    Ángel Arcay Barral é un historiador mozo nado en Betanzos (A Coruña), neste libro que acada de auto-editar e que ten por título «1001 Recetas del Palacete de las Mendoza» recolle as interesantes receitas de cociña que as acomodadas irmáns Concha e María do Palacete Mendoza de Pontevedra deixaron por escrito.

    Para contextualizar este volume Arcay tamén contou coa colaboración do profesor do CIFP Carlos Oroza de Pontevedra Ricardo Fernández Guerra, os xornalistas gastronómicos Ana Vega e Jorge Guitián e o investigador e xurista Ernesto Vázquez Rey.

    O autor coñeceu as libretiñas coas receitas das irmáns Mendoza mentres traballaba no arquivo de Pontevedra. Segundo puidemos saber os textos están cheos de curiosidades que estas dúas mulleres avanzadas e modernas aportaban aos seus escritos con orixinalidade e bo humor. Arcay quixo conservar esta esencia e engadiu un glosario de termos ao final do volume así tamén para explicar a orixe de algúns ingredientes que as irmás conseguían en lugares polos que viaxaban. O libro esta escrito en lingua castelá e xa se pode atopar a venda a través de internet.

    Foto Flickr: @juantiagues
    Na actualidade o Palacete das Mendoza que se atopa no casco antigo da cidade de Pontevedra é a Sede do Patronato de Turismo Rías Baixas.

    Sobre o contexto

    Para poder entender, e saborear, as 1001 receitas do Palacete das Mendoza, primeiro hai que entender que supón este lugar para a historia de Galicia.

    Entre as paredes desta mansión da Praza de Santa María, en Pontevedra, as fillas da pintora Carmen Babiano recrearon un mundo aínda descoñecido na Galicia de principios do século XX.

    Un mundo ao que accedían persoas de diferentes procedencias, no que se conversaba en varios idiomas e no que todos os días a caixa de correos da mansión desbordaba con cartas procedentes de varios continentes.

    As súas viaxes, as súas amizades ou a propia formación inculcada pola súa nai, levaron a Concha e a María Mendoza Babiano de Méndez-Núñez a revolucionar a cidade coas súas ocorrencias, que poñían en xaque ás clases máis acomodadas de Pontevedra. Dende sacar en procesión pola cidade un  orixinal de Sargadelos a organizar veladas para homenaxear a Beethoven, dende logo ninguén era indiferente ao alborozo que as irmás levantaban ao seu paso.

    Mulleres cultas, libres, festeiras e cunhas biografías que hoxendía aínda contan con demasiadas sombras pero que elas parece que trataron de debullar entre as liñas dos seus libros de cociña.

    Os seus receitarios, depositados hoxe xunto a todo o seu legado no Museo de Pontevedra, parecen ser anotacións gastronómicas aderezadas con pinceladas da súa vida, das súas amizades e das súas viaxes.

    Poucos receitarios habería na Galicia da época máis cosmopolitas e máis refinados que os da irmáns Mendoza e poucas señoritas habería máis refinadas e cosmopolitas que Concha e María.

     

    1001 Recetas del Palacete de las Mendoza

    Ángel Arcay Barral é un historiador betanceiro que orientou a súa carreira profesional ao mundo dos arquivos. Precisamente do arquivo do Museo de Pontevedra rescatou (e transcribiu) os libros de cociña das irmás  Mendoza.

    Os seus últimos traballos máis destacados teñen que ver tamén coas mulleres, neste caso as espontaneadas de Ferrol e Pontedeume, ou co Parque do Pasatempo de Betanzos.

     

    + cousas que ver…